Wie goed doet, goed ontmoet. Degene die dat bedacht heeft, mogen ze afschieten. Want wie goed doet, ontmoet helemaal geen goed. Wie goed doet, krijgt een klap voor zijn kop en nog een schop na.

En zelfs als je geen goed doet, maar gewoon helemaal niks doet, ben je nog de lul.

Je bent bijvoorbeeld gewoon met een glimlach op je gezicht een beetje aan het rondlopen op straat en je krijgt een 'ken je ut zien?' op z'n allerLeids naar je hoofd geslingerd.

Of je rijdt op je aller-allerzachtst over een stoepje. Ja, dat mag niet, dat weet je, maar mozeskriebel soms moet je gewoon even over een stoepje rijden en dan schreeuwt iemand 'ga van de stoep af, vieze trut'.

En verder doe je me toch een hoop goed. Je laat oude vrouwtjes voor bij de kassa, je steekt altijd braaf je hand uit tijdens het fietsen, je bent altijd even behulpzaam en vriendelijk en tóch ontmoet je maar geen goed.

Hallo, goed, waar ben je?

 

Je kent het wel. Je loop net lekker te genieten van je vrije dag, de zon schijnt, de vogels fluiten, alles is pais en vree en dan zie je vanuit de verte een bekende naderen. En niet zo'n leuke bekende, zo iemand met wie je de hele dag zou willen doorbrengen, maar een ex, de nieuwe partner van je ex, een ex van je huidige partner, een ex van een ex, iemand die jij nooit meer hebt teruggebeld, iemand die jou nooit meer heeft teruggebeld, een vage bekende, een enge oom et cetera et cetera.

'Gatverdamme', denk je. 'Dat heb ik weer.' Er is niemand in de buurt met wie je ineens een heel interessant gesprek kan beginnen, er zijn geen portieken of zijstraten om in te duiken en alle bomen zijn te smal. Wat moet je doen? Je mooie zonnige dag dan maar laten verpesten?

En ineens besef je het: je moet je blik afwenden. Gewoon simpelweg je blik afwenden. Intensief begin je in de lucht te turen of bestudeer je de stoeptegels. De bekende komt dichterbij, de bekende passeert je, de bekende is weg. Missie geslaagd.

Prima tactiek, als je het mij vraagt. Ikzelf pas hem ook graag toe, maar soms voel ik mij, wanneer ik net door een bekende genegeerd ben, toch een beetje lullig. Het is toch net alsof je bestaan wordt ontkend. En willen wij niet allemaal geliefd zijn? Willen wij niet allemaal het idee hebben dat iedereen ons mag, dat de wereld heel mooi en het leven één groot feest is?

Dus, lieve mensen, heb ik een voorstel. Ik zal jullie niet meer negeren en dan negeren jullie mij niet meer. Idee? Nee? Nou goed, ik kon het proberen.

 

 

Ik had geen geld, dus ik moest gaan pinnen. Ik zei haar dat ik binnen vijf minuten terug was. Ik hoefde geen tas of pas als onderpand te geven: zij zou mijn gezicht goed onthouden.

Vijf minuten later was ik terug. Ze keek mij meewarrig aan. Ik zei haar dat ik nog moest betalen. Ze keek bedenkelijk. Ik wees haar op het bonnetje. 'Ohja', zei zij en ze toetste het bedrag in.

Ik weet niet wat het is, maar mensen vergeten altijd wie ik ben. Zo had dhr. Grunberg pas na 10 ontmoetingen door dat ik 'de vriendin van' was. Mijn gezicht herkende hij die tiende keer, maar mijn naam was hij kwijt.

Misschien moet ik mij meer gaan profileren. Of moet ik juist blij zijn met mijn onzichtbaarheid? Ik zou bijvoorbeeld een uitstekende dief kunnen worden. Ik zou kunnen infiltreren in allerlei bedrijven en ze langzaam van binnenuit kapot kunnen maken. Ik zou de grote mysterieuse leider van een even mysterieuze beweging kunnen worden. Of ik blijf gewoon, als altijd, onopgemerkt.  

Lieve lezers,

 

Welkom op mijn nieuwe blog.

Lange tijd zat ik met het idee te spelen een nieuwe weblog te beginnen en nu is het eindelijk zover. Ik heb niet alleen het schrijven, maar ook jullie gemist. Ik hoop dan ook dat jullie vaak op mijn weblog gaan kijken en een heleboel leuke reacties plaatsen. Als jullie dat doen zal ik, als wederdienst, proberen leuke blogs te plaatsen. Ik kan natuurlijk niks beloven, want jullie weten, een mens heeft het druk en als eens mens het niet druk heeft, maakt hij zich wel ergens druk om. Eigenlijk is het bijhouden van een weblog door al die drukte onmogelijk, maar ik zal het proberen. Ik wil jullie mijn kritische observaties en enerverende ervaringen natuurlijk niet onthouden.

Ik kan jullie meteen al vertellen dat ik aan een nieuwe opleiding ben begonnen. Dat wisten jullie natuurlijk al, maar je kan dat soort dingen niet vaak genoeg vertellen. Er zitten altijd een paar rotte appels tussen die alles vergeten. Voor de aardigheid vertel ik maar meteen dat ik ook nog steeds op dezelfde plek woon, nog dezelfde vriend heb, nog dezelfde schulden en nog dezelfde (dan wel soortgelijke) zorgen. Zorgen maken, dat doe ik me altijd. Is het niet om mijn pluizige haar, dan is het wel om het leed in de wereld, want leed in de wereld, dat is er altijd, en mijn pluizige haar jammer genoeg ook.  

Nou goed, genoeg gepraat over futiliteiten. Welkom, welkom, welkom. Buiten is het aan het stormen, voor mijn deur staan huisgenoten gezellig te praten, uit mijn boxen komt de nieuwe muziek van Blof en ik verveel me te pletter. Kortom, een typische dag uit mijn leven.

Daarnet heb ik een toets gemaakt, de eerste van mijn opleiding. Het ging helemaal nergens over, althans hetgeen wat ik heb opgeschreven dan. Nu ben ik aan het beraadslagen wat ik ga doen wanneer ik een onvoldoende heb. Op kruistoch naar Tilburg?

Een avocado ziet er trouwens erg interessant uit. Door die aders heeft het wat weg van een piemel. Wanneer zou de eerste avocado ontstaan zijn? Wikipedia heeft geen antwoord. Wel staat er dat de oorspronkelijke bewoners van het huidige Mexico de vrucht ahuacatl noemden, wat ook wel 'teelbal' betekent. Ik zat er dus niet ver naast.

'Hoe lang blijf je nog binnen, hoe lang blijf je nog hier?' vraagt de zanger van Blof mij. Ik vraag het me ook af. Zolang het zo koud blijft en zolang die huisgenoten zo gezellig voor mijn deur staan te praten, zit ik hier goed. Oh, hun gepraat verstomd vrijwel meteen, alsof ze aanvoelen dat ik geen zin heb ik hun gemekker. Er is er maar één die mag mekkeren en dat ben ik. En ik heb me toch wat te mekkeren. Ik heb het koud, ik heb honger en ik word mogen ongesteld. Het zit me allemaal weer flink tegen. En ik moet nog minimaal vijftig jaar. Pfffff.

Mochten jullie het nog niet weten: je moet alle dingen die ik zeg niet al te serieus nemen. Van mensen die zichzelf (of anderen) te serieus nemen is de wereld niet veel beter geworden. Draag hier dus niet aan bij alsjeblieft. Neem een voorbeeld aan dhr. Pfeiffer die zich poedelnaakt op zijn bank laat fotograferen. Deze meneer heeft schijt aan alles en zo hoort het. Schijt! 

Met dit woord wil ik deze blog graag afsluiten. Het is dan wel geen hoogstaande literatuur wat ik geproduceerd heb, maar ach, alles op zijn tijd.

 

Vaarwel